پيرامون رخدادهاى طبيعى كه پيش از ظهور امام زمان ـ ارواحنا فداه ـ روى مىدهد، روايات بسيارى در دست است كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
1- تهاجم ملخها: پيش از ظهور مهدى مرگ سرخ و سفيد و حمله ملخها در هنگام و نابهنگام كه چون خون قرمزند خواهد بود.[1]
2- طاعون: مرگ سرخ كشته شدن به شمشير و مرگ سفيد طاعون است.[2]
3- زلزله: در حديثى آمده است كه سال ظهور سال پيدايش زلزلهها و سرماى شديد است.
از امير مؤمنان7 نقل شده است: زمين لرزهاى در شام رخ خواهد داد كه بيش از صد هزار نفر كشته مىشوند و آن را خداوند رحمت براى مؤمنان و عذاب براى كافران قرار داده است.[3]
4- سيلاب رود فرات: يكى از نزديكترین نشانههاى ظهور مهدى آل محمد: جارى شدن سيلاب فرات در شهر كوفه است.
امام صادق7 فرمودند: در سال ظهور آب فرات طغيان كرده به گونهاى كه وارد كوچههاى تنگ كوفه مىشود. [4]
ابن عباس مىگويد: به امير مؤمنان7 عرض كردم: نزديكترين حادثه كه حكايت از ظهور خواهد داشت چيست؟ پس آنگاه چشمانش اشك آلود شد و فرمود: هرگاه شكافى بر كنار رود فرات ايجاد شود و به كوچههاى كوفه رسد، آنگاه شيعيان ما آماده ملاقات قائم باشند.[5]
5- نزول بارانهاى پياپى: هر انسان با ايمانى در اين واقعيّت، ذرّهاى ترديد به خود راه نمىدهد كه قطرات باران به اراده و خواست و طبق قانون خدا بر زمين فرو مىبارد و اين فرمان فرماى هستى است كه قوانين طبيعى را چنين تدوين نموده است:
﴿وَ هُوَ الَّذي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً﴾.[6]
او كسى است كه بادها را بشارت دهندگان از رحمت خويش مىفرستد و ما از آسمان آب پاك نازل مىكنيم.
لكن اين قوانين در واكنش به كردارهاى ناهنجار چهرهاى ديگر به خود گرفته و به فرمان خداوند در صدد تنبيه برمىآيند. از آن جمله تغيير در نطام بارش و وزشهاست. كه در آخر الزمان دستخوش تحولاتى مىشوند. كه در روايات بدان اشاره شده است؛ ما نيز برخى از آنها اشاره مىكنيم:
يكى از نشانههاى ساعهٔ (ظهور امام زمان ارواحنا فداه) آن است كه باران گرم مىبارد.[7]
بيايد بر مردم زمانى كه آسمان ببارد و زمين نرويد.[8]
برپا نشود ساعه (ظهور) تا ببارد بر مردم باراني كه خانههاى گلى باقى نماند و گل خانههاى موئين شسته شود ـ چادرهاى صحرائيان.[9]
البته تذكر اين نكته ضرورى است كه منظور از ساعه زمان ظهور امام زمان ارواحنا فداه است كه در روايات بدان تصريح شده است.
[1]. عقد الدرر، ص65.
[2]. غيبت طوسى، ص438 .
[3]. غيبت نعمانى، ص305.
[4]. اثبات الهداه، ج3، ص733.
[5]. معجم ملاحم و فتن، ج3، ص170؛ صراط مستقيم، ج2، ص258 .
[6]. سورهي فرقان، 48 .
[7]. كنز العمال، 14، ص224 و 241.
[8]. كنز العمال، 14، ص243 .
[9]. بحارالأنوار، 52، 212، غيبت طوسى، 269 و كشف الغمه، 2، 460.